Geplaatst op 2 Reacties

Hondenleven: Toppop

Ad Visser en Penney de Jager 1973
Foto: AVRO, CC BY-SA 3.0 NL, via Wikimedia Commons

Soms maakt je brein vreemde associaties. Van de week gebeurde het weer eens. Deze keer was de associatie vooral hilarisch en lichtelijk absurdistisch. Het gebeurde toen Spip weer eens beneden zat te keffen dat hij iets wilde. Helaas ben ik vergeten wat het was, eten of naar buiten moeten. De scene die zich voor mijn geestesoog afspeelde overheerste de noodzaak tot onthouden. Ik vrees dat je wel van een bepaalde leeftijd moet zijn om de scene te kunnen waarderen. Mocht je na de jaren zeventig geboren zijn, dan zul je toch even de hulp van YouTube moeten inroepen. De scene draait namelijk om Toppop. Bedenk hier dan ook bij dat we in de jaren zeventig dit programma behoorlijk serieus namen. Toppop was jaren lang hét popprogramma op tv. Lang voordat Veronica’s Count Down en MTV de scepter overnamen.

Truttig

Als je er nu naar terugkijkt dan snap je niet hoe we een programma met een dermate hoog gehalte truttigheid serieus konden nemen. Maar toch deden we dat. Dit was het programma waar onze wekelijkse dosis popmuziek in beeld voorbij kwam. Alle grote artiesten speelden er. Ik schrijf speelden er, maar in werkelijkheid speelde er niemand. Alle hits werden geplaybackt. Mocht een artiest onverwacht niet op komen dagen dan had Toppop de onvolprezen talenten van het ballet van Penney de Jager om het liedje visueel te ondersteunen (zoals je met bovenstaande link naar YouTube kunt zien). Ook als de zanger of zangeres wat zielig alleen in de studio stond te hangen, wist het ballet de boel op te fleuren. In moderne ogen heeft dat opfleuren dus een truttigheidsgehalte waar het handtasje van Margaret Thatcher een kluif aan zou hebben. Maar in de jaren zeventig was popmuziek op de tv nog redelijk nieuw voor onze lage landen. Met andere woorden, men roeide met de riemen die men had.

Keffen

Van de week werd ik dus naar beneden geroepen door een keffende Spip. Ik opende de kamerdeur en daar stond Spip, midden in de kamer. Om hem heen liepen Blitzz en Bella te draaien en ingewikkeld te doen. Op dat moment schoot me Toppop te binnen. Ik zag het helemaal voor me. Spip als eenzame artiest, ondersteund door het koortsachtige ballet van Blitzz met Bella als haar ietwat solistische corps de ballet. Het maakte de noodkreet van Spip ietwat hilarisch wat natuurlijk niet de bedoeling was. De scene was dan ook slechts een hele korte. Als regisseur van het programma was het immers aan mij om orde op zaken te stellen.

De bom

Falsetto zang en een truttig ballet waren misschien helemaal de bom in de jaren zeventig, in het hier en nu mag je toch meer verwachten van een pop productie. Nadat de rust was wedergekeerd en iedereen weer wist waar ze aan toe waren, kon ik weer naar boven en verder gaan met waar ik mee bezig was. Toch houdt het me nog bezig. Hoe kan het toch dat we bij terugblikken op sommige oude opnames zo kunnen lachen om de gedateerdheid van wat we ooit serieus namen?

Lachspieren

Het betekent wellicht ook  dat wat we nu heel serieus nemen, over enkele decennia voer voor de lachspieren is. En dat is een geruststellende gedachte. Jezelf en je werk al te belangrijk vinden is wellicht niet altijd de beste manier om plezier te hebben in het leven. Het kost een boel energie en de volgende generatie kon wel eens hartelijk lachend al je gewichtigheid wegwuiven.

Voorspelling

Een ander werk uit de jaren zeventig beschrijft het mooi. In The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, omschrijft de psychiater van Zaphod Beeblebrox (president van het universum die net een ruimteschip heeft gestolen) hem als “Just this guy, ya know?” Of te wel, hij is ook maar gewoon iemand die doet wat hij doet. Hij mag dan president van het universum zijn, dat wil nog niet zeggend dat hij geen lol wil hebben. Dus waarom zou hij geen ruimteschip stelen?

Bal

Zo hebben de hondjes me weer een boel stof tot nadenken gegeven. Eén ding moet me wel van het hart als het over Toppop gaat: ik vond Ad Visser altijd overkomen als een enorme bal. Ik ken hem niet, en wellicht is het een hele aardige man. Voordeel van de twijfel en zo. Maar hoezeer we de popmuziek ook serieus namen, dat lukte me met Ad Visser niet. Daarin is Toppop tijdloos gebleken, want in het terugkijken van wat Toppop clips op YouTube is dat gevoel hetzelfde gebleven. En wie weet, misschien zat daar wel het geheim van het succes in.

2 gedachten over “Hondenleven: Toppop

  1. Hihi heel leuk om te lezen. Ik heb altijd naar Toppop gekeken en kijk er nog met veel plezier naar als er weer fragmenten op tv komen. En truttig…dank je hahaha, zo dans ik met mijn jazzdames nog wel eens op disco muziek uit die tijd;-). Al lachen we er dan ook wel om hoor en roep ik tijdens de les :”Oeh, hoog Penny de Jager gehalte”!!
    De grootste artiesten kwamen naar de studio en traden op, hoef je ze nu niet meer te vragen. Ik heb er toch hele goede herinneringen aan.

    1. Ach ja, het was ook zeker met tongue in cheek bedoeld! 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.