Geplaatst op 3 Reacties

Hondenleven: Emoties

In memoriam: Mazzel
In memoriam: Mazzel

Hondenliefhebbers weten het al lang: honden hebben emoties. Net als wij kennen ze angst, vreugde, woede en ja, ook verdriet. Daar hebben wij in ons kleine roedeltje onlangs weer de nodige voorbeelden van gezien. Helaas hebben we onze grote lobbes Mazzel in moeten laten slapen. Hij was oud (11 jaar) maar tot voor kort nog volop bij alle gebeurtenissen binnen onze roedel betrokken. Vorige week woensdag werd hij echter plotseling ziek en het ging heel snel bergafwaarts. Wij en de dierenartsen hebben alles voor hem gedaan wat mogelijk was. Het mocht niet baten. Vrijdag hebben we hem moeten laten inslapen.

Huilen

De klap was groot. Niet alleen voor ons. Blitzz, Spip en Bella werden ieder op hun manier geraakt en toonden ook ieder op hun manier hun verdriet en hun onbegrip over deze situatie.

We hebben de roedel meegenomen toen we Mazzel gingen begraven. De rit naar de plek waar hij begraven zou worden was natuurlijk een trieste rit. Blitzz gaf daar uiting aan door heel klagelijk te jammeren. Let wel, Blitzz maakt nooit geluid in de auto. Ze vind het auto rijden prima en is meestal veel te druk met wat ze allemaal ziet. Maar niet tijdens deze laatste rit van Mazzel. Ze heeft de hele weg zitten huilen, anders kan ik het niet noemen.

Binnenvettertje

Spip moeten we goed in de gaten houden. Hij kruipt in zijn schulp bij dit soort gebeurtenissen. Hij trekt zich terug en probeert het in zijn eentje te verwerken: hij is een binnenvettertje. Maar daarmee komt hij makkelijk tekort. We moeten er dus op letten dat we hem wel de nodige aandacht geven. Hij ligt altijd al graag onder een dekentje, knus en warm, maar nu wilde hij echt wegkruipen. Zich verstoppen voor de grote, boze wereld. Dat vergt van ons de nodige oplettendheid. Ruimte geven voor zijn verwerkingsproces maar ook blijven betrekken bij alles wat er gebeurt.

Kleedje

Dan is er Bella. Die heeft voor zover wij weten, nog niet eerder zoiets meegemaakt. Zij uitte haar emoties in eerste instantie door een terugval naar hyperactiviteit. Zoals ze was toen ze net bij ons was. Blijkbaar is dat haar manier van de emoties uiten. Maar ze deed ook iets heel moois. Iets wat wij nog nooit eerder hadden gezien van een hond.

De dag nadat we Mazzel hadden begraven liep Bella plotseling naar één van de slaapbakken, haalde daar een kleed uit en liep daarmee naar de plek waar Mazzel altijd lag als er in de keuken iets te doen was. De plek waar vanuit hij de keuken en de kamer in de gaten kon houden. Er mocht immers een stukje wortel of een stukje komkommer in de aanbieding zijn.

Monument

Bella legde het kleedje precies zo neer zoals Mazzel altijd lag. Daarna liep ze weg en liet het kleedje zo liggen. Ze deed dit met duidelijke opzet. Ze liep niet met het kleed te schudden, ze was er niet mee aan het spelen. Ze liep ook niet ons uit te dagen want ze keek niet eens naar ons. Ze was echt even voor zichzelf bezig. Het was een hele gerichte actie: dat kleedje moet daar liggen, want daar hoort Mazzel. Als Mazzel er dan niet is, dan maar iets anders.

We hebben het kleed laten liggen en het heeft er tot de volgende dag, onaangeroerd gelegen. Geen van de honden liep er overheen en geen van de honden pakte het op. Het kleed heeft zo’n 24 uur daar precies zo gelegen als een soort monument voor een gevallen kameraad.

Individu

Na die 24 uur was het blijkbaar genoeg, want toen begon Bella er mee te slepen op een speelse manier. Alsof de rouwperiode voorbij was. Het gaf gelijk ook aan hoe anders het eruit ziet als ze iets met plechtigheid doet of als ze iets doet met de haar meer bekende onbehouwen speelsheid.

Honden rouwen dus. Wellicht wat korter dan wij, maar het doet aan de emotie niks af. De situatie is intens verdrietig, maar het is wel heel mooi om te zien. De emoties van iedere hond maken hem of haar echt een individu binnen de groep. Ieder van hen heeft een eigen manier om met het heengaan van een maatje om te gaan. Wetenschappelijk is er vast van alles over te zeggen, maar door gewoon met ze samen te leven heb je de wetenschappelijke bewijzen niet echt nodig: honden hebben emoties. En hoe!

3 gedachten over “Hondenleven: Emoties

  1. heel mooi om dit te lezen wel met tranen in mijn ogen

  2. Dat is helemaal waar. Ik heb het zo vaak gemerkt bij Chico. Ze kunnen jou ook troosten.

  3. Mooi om te lezen. Neem de tijd om dit verlies te verwerken, en koester vooral de mooie herinneringen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.