Geplaatst op 8 Reacties

Hondenleven: Bella en de bramen

Bella in de tuin onschuldige blik
Ik weet van niks hoor…

Wij hebben een tuin. Dat is natuurlijk geen schokkend begin van een column. Wat wel schokkend is: onze tuin is een waar strijdperk. Het is een perk waarop verschillende partijen elkaar beconcurreren voor de oudste aanleiding voor een conflict: grondgebied.
De drie partijen die meedingen in deze epische twist zijn: Moedertje Natuur; de Vier Ruiters van de tuin-Apocalyps: onze honden; en wij, de menselijke bewoners van dit stukje grondgebied.

Kolonialisatie

Moedertje Natuur doet haar uiterste best om het domein te kolonialiseren door er een grote variëteit aan groen spul op los te laten. Ik heb een wankel verbond gesloten met Moedertje Natuur en help haar in bepaalde delen van het grondgebied. Ik breng verdedigingswerken aan zodat de Vier Ruiters het groen niet kunnen verpulveren onder hun niets ontziende pootjes tijdens hun dolle vijf minuten. Vijf minuten die vaak verdacht veel langer lijken te duren.

Een deel van de tuin hebben de honden in bezit genomen. Daar waar de honden spelen groeit niks meer. Kippen zijn de enige andere dieren die ik vegetatie met meer efficiëntie en grondigheid heb zien reduceren tot stof. Na een speelsessie van de Vier Ruiters liggen de stoffelijke resten van wat ooit planten waren verspreid over een respectabel gebied. Als de stofwolken zijn bezonken, blijft weinig anders over dan een woestijn waar de Sahara jaloers op is.

Nut

Wij mensen proberen met enige doldwaze vasthoudendheid wat nut uit de tuin te halen. We leggen hier en daar een kruiden- of groentezone aan. O wee, het lot van de dwazen. Want zowel Moedertje Natuur met haar bataljons slakken als de Vier Ruiters met hun alles vernietigende speel-stormen maken deze operatie een zware opgave.

Bijzondere struik

Het leek echter alsof evolutie versnelde in tijden van strijd en ophef. In onze tuin was een bijzondere variëteit bramenstruik ontstaan: De Rooddragende Zure Braam. Een struik met een zeer fijngeslepen verdedigingsmechanisme in de vorm van actieve doornen. Deze prikkels weten doelbewust ieder pijnlijk plekje op je lijf feilloos te vinden. Met deze doornen verdedigt de Rooddragende Zure Braam haar bessen met verve.

Ik vind het een mooie plant dus ondanks de zure vruchten laat ik haar bestaan. Moedertje Natuur gebruikt haar natuurlijk als kolonialiserende troepenmacht door uitschieters door de hele tuin op te laten komen, het liefst achter de vijandelijke linies. Maar mijn snoeischaar is alert en grijpt meedogenloos in en de grenzen worden hersteld. Zoals gezegd: ik vind het een mooie plant en ik dacht dat de Rooddragende Zure Braam een goede verdedigingslinie was tegen de Vier Ruiters.

Communicatiestoornis

Helaas, de informatievoorziening vanuit het strijdgebied was niet compleet. Zoals wel vaker in een oorlog: de communicatie tussen mij en mijn onbetrouwbare bondgenoot Moedertje Natuur was onvolledig. De Rooddragende Zure Braam bleek toch een doodordinaire braam te zijn.

Bella

Eén van de Vier Ruiters is Bella, een nietsontziende wervelstorm van onduidelijke komaf. Waarschijnlijk iets met Labrador en spaniël, maar andere invloeden zijn niet uitgesloten. Bella had een manier gevonden om de doornen te ontwijken. Haar strategie briljant want in één klap drie vliegen: Moedertje natuur krijgt geen kans de bramen te rijpen zoals Moedertje Natuur het had bedoeld, de menselijke partij heeft geen rijpe, zoete bramen in de yoghurt dus is verzwakt en minder alert, en Bella zelf heeft een lekkernij die haar moraal een enorme boost geeft. Daarbij legt zij een zo onschuldige en olijke blik aan de dag als zij wordt betrapt, dat wij mensen met geen mogelijkheid een tegenoffensief kunnen beginnen. Zelfs Moedertje Natuur kan een glimlach niet onderdrukken.

Henk.

Zelf ervaring met sympathieke dieven van het hondensoort? We lezen er graag over in de reacties!

8 gedachten over “Hondenleven: Bella en de bramen

  1. Wat een mooie column, ik heb genoten!
    Je bent het schrijven niet verleerd.
    Sterkte met de bramenplukker!

  2. Wat een boeiende dynamische balans.

    De schrijver brengt een prachtige en vermakelijke ordening aan en verdeelt het geheel in 3 partijen.

    Is het niet zo dat uiteindelijk het 1 geheel is waar een ieder zijn geheel eigen natuurlijke rol met verve speelt en zijn goddelijke gang gaat 🙂

    Leuk om te lezen!!!

  3. Haha zo herkenbaar, ik had ooit de ijdele hoop om lekkere aarbeien te kweken. Zo gezegd zo gedaan de aarbeienplant groeide goed en produceerde flink veel aardbeien. Alleen …….telkens als ik op het punt stond om ze te plukken omdat ze rijp waren waren de aardbeien foetsie. Ik maar foeteren op de vogels omdat ik dacht dat die het deden totdat ik op een ochtend de tuin inloop en mijn whippet kruising genietend alle aardbeien op zie peuzelen😂 vogels onterecht beschuldigd.

    1. Ja Astrid, het is verbazend hoe stiekem ze kunnen zijn. Maar ach, je moet ze hun kattekwaad ook gunnen denk ik dan maar. 😉

      1. Ja ik moest er ook wel vreselijk om lachen, dat koppie alleen al toen ik hem betrapte zo van ” sorry vrouwtje but i can’t help myself ” 😂 wat mij echter altijd verbaasde is dat ze ook precies weten wanneer ze rijp genoeg zijn om ze te eten ( geldt voor de vogels ook trouwens )zo lang ze nog niet rijp waren verdween er nooit een aardbei maar zodra ze eetrijp waren waren ze zo foetsie. Vind het nog steeds onvoorstelbaar dat ze ook zo feilloos weten wanneer ze rijp zijn.

        1. Ze leven in een wereld van geur, die wij ons niet voor kunnen stellen. Ik vermoed dat ze het ruiken.

  4. Hi Henk,
    Je schrijvers talent komt duidelijk naar voren in dit heerlijke stukje inkijk in de tuin.
    Ben benieuwd naar de volgende perikelen.
    Ingrid

    1. Dank je wel, Ingrid. Ik ben zelf ook benieuwd naar de volgende. Donderdag staat hij er op. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.