Geplaatst op 4 Reacties

Hondenleven: puber

Bella-op-tafel
De puber klimt dus gewoon op tafel…

Wij hebben geen kinderen. Erna en ik kennen elkaar pas een jaar of vijf, maar ook in vorige relaties hebben wij nagelaten om vervolgafleveringen van onszelf op de aardbodem te zetten. Ik kan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat het ook niet meer gaat gebeuren. De wetenschap staat voor niets, dus wat onze leeftijd betreft (vroege vijftigers) zou het nog kunnen. Het ontbreekt ons echter aan iedere motivatie om onszelf voor 50% te klonen en de mix daarvan op de samenleving los te laten.

Thee

Ik vertel dit niet zomaar. Het is ook geen luchtig onderwerp voor gezellig bij de thee, vergezeld van een lange vinger en een wolkje melk. Ik heb wel degelijk een reden voor deze ontboezeming. Het is namelijk zo dat mensen het leven met honden nogal eens onderschatten. Als je geen kinderen hebt, wordt automatisch aangenomen dat je geen ervaring hebt met opvoeden en de beproevingen die daarbij horen.

Vergelijkbaar

Het niet hebben van kinderen betekent dat je geen ervaring hebt met het opvoeden van mensen-kinderen. Wij hebben echter wel honden. Ik mijn hele leven al, Erna iets korter maar zij heeft wel heel veel geleerd over honden en hun psyche. Nou hoor ik de ouders onder de lezers al zeggen dat honden geen mensen zijn. En dat klopt helemaal. En toch klopt het ook niet helemaal. Er zijn erg veel overeenkomsten tussen mensen-kinderen en honden-kinderen. Daar is veel onderzoek naar gedaan en daaruit blijkt dat mensen-kinderen en honden-kinderen tot een bepaalde leeftijd zelfs heel erg veel gemeen hebben. Erna weet precies wat de wetenschap daarover te zeggen heeft, voor mij is het genoeg te weten dat het ‘tot een bepaalde leeftijd’ zo is. Het blijkt namelijk dat hondenhersenen en mensenhersenen tot op zekere hoogte vergelijkbaar zijn. En als je dat draadje verder doortrekt blijkt dat het opvoeden van honden heel erg lijkt op het opvoeden van jonge kinderen. Tot op zekere hoogte dus.

Herkenning

Een belangrijke fase die bij mensen-kinderen en honden-kinderen de nodige frustraties oproept bij de opvoeder in kwestie is de gevreesde pubertijd. Jazeker, honden hebben ook een pubertijd. En ik heb dit meerdere keren aan den lijve mogen ondervinden. Ook nu weer met Bella. Gelukkig herkennen we het. Soms herken ik in mijzelf ook mijn ouders uit de tijd dat ik of mijn zus in de pubertijd waren.

Moeder Natuur

Ik ben ervan overtuigd dat het hele pubertijdsmechanisme een bedenksel is van Moeder Natuur toen ze even haar dag niet had. Ze moet zo’n dag hebben gehad waarop ze die hele krioelende massa helemaal zat was. Zo’n echte off-day. Of misschien was ze zelf in de pubertijd toen de pubertijd ontstond. Want wie bedenkt een oh zo lief, vertederend wezen dat in korte tijd verandert in een monster waar de gemiddelde horrorfilm voor terugdeinst. Hoe kom je op het idee om een schattig mensen- of hondenkind te laten veranderen in een ongeleid projectiel dat grenzen noch regels respecteert. De hoofdoorzaak van grijze haren bij ouders en opvoeders.

Ontzien

Oké, ik overdrijf nu misschien een beetje. Maar er zijn van die dagen dat het energieniveau iets lager is. Dat het even allemaal niet zo meezit. Dat je graag wat medewerking van de roedel wilt. En die krijg je dan gelukkig ook. Want honden voelen dat feilloos aan. Baasje is moe, baasje moeten we vandaag even ontzien. En dan ineens is daar die stormwind op vier poten die dwars door de roedel heen dendert, iedereen op stang jaagt en met een grote grijns op haar gezicht tafels, stoelen en baasjes onderuit schoffelt. Bella! &^%$#*!

Stom

Bella is dus in de pubertijd. We zullen er even doorheen moeten. Het is het lot van iedere opvoeder. Ik denk terug aan mijn eigen pubertijd. En echt waar, ik bedoelde het niet slecht. Het kwam soms alleen een beetje rot over. Ik weet nog de momenten dat ik gewoon boos was. Zonder reden. De momenten dat ik gewoon hyper druk was. Ook weer zonder reden. En de momenten dat ik alles beter wist. Overigens met volle overtuiging en zeker met een reden: oude mensen zijn stom! Later leer je dat je niet alles weet en dat je zelf tot die oude mensen gaat behoren en dat ze niet stom zijn (althans, niet allemaal).

Fase

Bij deze zou ik de wereld in het algemeen en mijn ouders in het bijzonder mijn excuses willen aanbieden namens mij in mijn pubertijd. En daarmee ook gelijk Bella mijn excuses aan willen bieden. Soms hebben de baasjes niet zoveel energie, maar ze begrijpen je wel, kleine dondersteen. En we komen er wel doorheen. Het is maar een fase.

Gek op

Honden zijn geen mensen. En ze spreken een andere taal. Maar er zijn wel veel overeenkomsten tussen mens en hond. Dus al die opvoeders die denken dat wij niet snappen wat het is om een mensen-kind op te voeden, moeten hun mening wellicht iets nuanceren. Er zijn ongetwijfeld verschillen en details die anders zijn (zo hoeven wij niet wakker te liggen de eerste avond dat Bella naar de kroeg gaat). Maar er zijn genoeg overeenkomsten zodat we een aardig goed idee hebben hoe het is. Toch, wat mij betreft het allerbelangrijkste: ondanks het ongeleide projectiel gedrag, ondanks het niet doen wat je vraagt, ondanks het plotseling eigen beslissingen nemen, ondanks het ongevraagd molesteren van huisgenoten (twee- of vierbenig), ondanks het verkennen van grenzen en er dan net overheen gaan, ondanks alles, kun je niet anders dan gek op ze zijn. Pubers!

Ook zo’n puber in huis (mens of hond)? We horen graag hoe jullie ermee omgaan. Tips en adviezen met betrekking tot het behoud van geestelijke welstand van harte welkom.

Geplaatst op 4 Reacties

Hondenleven: dekentje

Spip de whippet onder zijn dekentjeSpip is mijn eerste whippet. Hij is niet mijn eerste windhond. Voor hem heb ik twee deerhounds gehad. Prachtige en lieve honden die allebei helaas niet oud zijn geworden (4 en 5 jaar). Zij waren wel de aanstichters van mijn voorliefde voor windhonden.

Vrolijk

Spip kwam uit niet al te beste omstandigheden bij mensen vandaan die ‘bij nader inzien geen tijd hadden voor een puppy’. Dus hij was nog heel jong toen hij kwam. Een ondervoed en spichtig hondje dat ondanks zijn slechte start vrolijk en speels was. Natuurlijk kreeg hij bij ons een totaal ander leven en veel meer aandacht.

Eigenaardigheden

Zoals zoveel honden heeft Spip zijn eigenaardigheden. Hij kan er niet tegen als de andere honden ruig aan het spelen zijn en hij zet het op een staccato blaffen met een schelheid die de pijngrens van je gehoor tart. Dit kan te maken hebben met een botsing tussen hem en Bella toen Bella nog maar net bij ons was. Dat was een pijnlijke ervaring voor hem en het lijkt erop dat hij de anderen wil waarschuwen. Alsof hij ze voor eenzelfde lot wil behoeden.

Kouwelijk

Een eigenaardigheid die Spip al vanaf het begin heeft is zijn onbedwingbare behoefte om onder een dekentje te liggen.  Hoewel de whippets van origine uit het minder dan tropische noord Engeland komen, hebben ze geen dikke vacht en geen ondervacht. Dus in de winter kan ik me er alles bij voorstellen dat je als kouwelijk windhondje een warm plekje opzoekt.  Gelukkig hebben wij bij de kringloopwinkel een aantal goede kwaliteit dekens opgesnord, dus hij heeft keuze genoeg.

Thermostaat stuk

Spip zijn thermostaat is echter nogal de weg kwijt. Het was deze zomer warm. Erg warm zelfs. De thermometer binnen wees toch vaak tegen de 30 graden Celsius aan. Buiten, in de zon was het dan helemaal niet uit te houden. De andere honden lagen op die dagen voor Pampus binnen. De gemiddelde stoommachine zou een minderwaardigheidscomplex krijgen bij het hijgen van Mazzel en Blitzz op die hete dagen.

Steengrillen

Maar Spip niet. Hij presteerde het om met enige regelmaat naar buiten te sluipen en in de zon te gaan liggen steengrillen op het terras. Totdat we hem dan ontdekten en binnenriepen. Hij zou er een zonnesteek van oplopen! Binnengekomen was het toch wel wat fris bij net geen 30 graden in plaats van de comfortabele net geen 40 graden buiten. Dus wat doet Spip: hij zoekt de dikste deken op en graaft zichzelf een hol en gaat onder drie lagen wollen deken liggen. Heerlijk knus ligt hij daar dan tevreden te slapen op de heetste dagen van het jaar.

Tijd voor een dutje

Spip is met de jaren best handig geworden in het manipuleren van dekens. De bedoeling is dat de dekens netjes vlak in de bakken liggen zodat de andere honden ook lekker kunnen liggen. We hebben dan nog wat kleedjes om Spip onder te dekken. Helaas zijn wij niet altijd in de gelegenheid om Spip onder te dekken zoals het een goed baasje betaamt. Dus zodra Spip aan voelt komen dat hij een dutje wil doen, gaat hij aan de slag. Fanatiek gravend herschikt hij de deken. Daarbij gebruikt hij zijn poten maar ook zijn kop. Eerst krult hij de deken op zodat er een holte ontstaat. Dan probeert hij verwoed zijn kop in de holte te steken, zodanig dat hij eronder kan kruipen. Dat gaat vaak goed, hoewel hij soms uit de bak rijst met een klomp deken op zijn hoofd. Hij ziet er dan meer uit als een tulband dragende sjeik dan als een whippet. Bijna even zo vaak zitten zijn lange stelten in de weg. Die lange poten zijn best handig bij het hardlopen, maar als je jezelf in een deken wilt wurmen kunnen ze aardig in de weg zitten.

Nijpende situatie

Regelmatig hoor je dan een drentelig getrippel op de houten vloer. Zo’n geluid dat de grens van irritant aantikt, maar er net niet overheen gaat. Uit nader onderzoek blijkt dit geluid te worden voortgebracht door een whippet die even aandacht vraagt voor zijn nijpende situatie: hij kan geen dutje doen want de slaapplekken zijn uit vorm.

Woelplekken

Als je dan je blik over de vele slaapplekken laat gaan (drie houten bakken, twee benches en een bank), dan zie je dat op al deze plekken een rommelig hoopje deken ligt waar geen whippet meer een touw aan vast kan knopen. Een wild zwijn zou trots zijn op de woelplekken die Spip weet te creëren. De boodschap is duidelijk: Spip heeft assistentie nodig.

Pirouettes

Spip kan je heel goed aanwijzen welke plek zijn voorkeur heeft voor het broodnodige dutje. hij pakt je even bij de hand zoals Pluk, mijn Jack Russell dat vroeger ook deed. Al ging het bij Pluk dan meestal om eten. Bij de juiste slaapplek aangekomen wordt je dan geacht de deken even recht te leggen. Spip klimt dan vergenoegd in de bak en je kunt dan een tweede deken of een kleedje over hem heen draperen. Daarmee is het bijna klaar. Want Spip staat dan steevast nog even op om nog een paar pirouettes te draaien zodat het kleedje goed om zijn lijfje gedraaid zit. Er zou eens een tochtgaatje zijn immers. Wat daarna volgt is een diepe zucht (zowel van Spip als van het baasje) en dan kan er eindelijk gedut worden. Slaap lekker, Spip.

Er zijn ongetwijfeld meer honden met eigenaardigheden. We horen ze graag van jullie (dan voelen we ons ook niet zo alleen in deze)!

 

 

 

Geplaatst op 4 Reacties

Hondenleven: Ochtendwandeling

Het leven van een hond gaat niet over rozen. De dagen zijn best zwaar. De hele dag zijn we als honden druk om het de baasjes naar de zin te maken. Je eet je eten op omdat zij blij worden van een lege bak. Je accepteert de tussendoortjes zoals een schijfje banaan of een stukje wortel omdat je het baasje niet wilt teleurstellen. Behalve Blittz dan want die eet uit principe geen wortel. Dan is er natuurlijk het rennen en spelen in de tuin, ook daar probeer je zo enthousiast mogelijk te doen om het baasje vrolijk te houden.

Grote teen

Kortom, een hondenleven is niet makkelijk. Vooral de ochtend is zwaar. ‘s Morgens ergens rond zes uur roert het baasje zich boven. En je wilt hem niet het gevoel geven dat hij onnodig wakker wordt. Dus zodra de grote teen van het baasje de vloer raakt boven, laten we hem even horen dat we wakker zijn. Dat doe je natuurlijk niet solo, dat doen we in koor. De bas van Mazzel, de alt van Blitzz en de sopraan van mij, Bella. Spip slaapt uit, die vindt het allemaal best.

Escorte

Dan komt het baasje inderdaad de trap afgestrompeld en je kunt zien dat hij nog niet helemaal wakker is. Dat is gevaarlijk want hij zou zo maar over een tafel of stoel kunnen struikelen. Gelukkig krijgt hij een escorte naar het toilet, zijn eerste stop in de vroege ochtend. We maken met z’n allen (Spip is inmiddels ook opgestaan) de weg vrij door in een cirkel om het baasje heen te dansen. Zo begeleid, raakt hij zonder kleerscheuren op het toilet. Daar laten we hem nog wel even horen dat we hem niet vergeten zijn maar langzaamaan gaan we toch weer terug naar onze plek om bij te komen van deze belangrijke inspanning. En om op te laden voor de volgende etappe.

Zonder struikelen

De volgende etappe gaat van het toilet naar de koelkast waar ons vlees staat. Heel belangrijk, want dat moet op temperatuur komen volgens het baasje. Wij twijfelen aan de noodzaak daarvan, maar goed… Gelukkig weten vooral Blitzz en ik precies waar de koelkast staat. Zonder dat het baasje ook maar één keer struikelt helpen we hem om de koelkast te vinden en het vlees eruit te halen.

Aandrang

Ondertussen proberen we hem ook te helpen herinneren dat er nog iets anders moet gebeuren. Leuk en aardig dat hij net naar de wc is geweest, maar wij voelen een soortgelijke aandrang. Die van ons is zelfs nog groter omdat het wordt versterkt door een bijna onbedwingbare behoefte om de buurtkatten duidelijk te maken dat we weer ‘on the block’ zijn. Die buurtkatten hebben namelijk de hele nacht onder ons raam door geslopen. We hebben heel netjes net gedaan of we ze niet hebben gehoord. Maar dat is nu natuurlijk wel even klaar!

Hulp

Dus om de buurtkatten en het baasje te helpen hun geheugen op te frissen, gaan we wederom samen dansend naar de kapstok waar de riemen hangen. Kleine teleurstelling, het baasje moet eerst nog schoenen aandoen. Dat vergeten we steeds. Nou daar kunnen we ook bij helpen hoor. Geen probleem, kijk baasje daar staan ze. Zie je hoe netjes ik ze aanwijs. Oh, sorry, stoot ik die nu om? Auw, oeps, ja sorry, ik wist niet dat je net nu ging bukken baasje.

Protocol

Goed, schoenen zijn dicht gestrikt, pijnlijke neus is gewreven en de bril staat weer recht. Belangrijker nog, de riemen zijn van de kapstok. Jas is aan. Even opletten want nu geldt er een strikt protocol. Dat vind ik nog steeds moeilijk. Mazzel eerst, die gaat heel netjes staan en die weet precies wanneer hij zijn rechter voorpoot moet optillen om zijn tuig goed om te krijgen. Dan is Blitzz aan de beurt. Die kan dat ook heel goed. Dan is Spip aan de beurt. Die is nog steeds niet helemaal wakker. Als het aan hem lag was een plasje tegen de eerste boom meer dan genoeg en dan weer onder de wol.

Best ingewikkeld

Dan ben ik aan de beurt. Ik vind het allemaal nog best ingewikkeld. Ik kwispel me een ongeluk en mijn hele lijf zwiert en zwaait daardoor mee. Maar dat maakt het geloof ik niet makkelijker voor het baasje.

“Bella, even zitten meis,” hoor ik dan.

Ik weet best wat zitten betekent. Maar probeer het maar eens als je hele lijf zwiert en zwaait. Dus het duurt altijd even totdat het baasje bij mij het tuigje heeft omgedaan. Uiteindelijk komt het goed hoor. Ik help hem zo goed mogelijk door in allerlei bochten te draaien zodat hij overal goed bij kan. Als je stil zit is het veel moeilijker, dat weet ik zeker.

Neusgaten

Dan zijn we allemaal ingespannen en kan de wandeling beginnen. De deur gaat open, frisse lucht met het verse aroma van buurtkatten en andere, concurrerende hondebeesten stroomt onze neusgaten binnen en de ochtendwandeling kan beginnen. En als we straks weer thuiskomen dan hoeven we nog maar even braaf en stilletjes te wachten totdat we eten krijgen! Dat kunnen we ook heel goed. Lees maar.

Bella

Iedereen heeft vast ook van die vaste ritmes in de ochtend. We horen graag hoe jullie hondenbeesten de ochtendwandeling ervaren!

Geplaatst op 2 Reacties

Hondenleven: rommelkonten

spip en hurley kauwbotje bal en hondenspeeltjesIn een onbewaakt ogenblik kijk ik wel eens in een woontijdschrift en dan komen er een boel vragen in mij op. Wonen er werkelijk mensen van vlees en bloed in zo’n interieur? Foto’s in zo’n tijdschrift ademen een sfeer van levenloosheid uit die ik me als woonruimte niet kan voorstellen.

Attributen

Waar zijn alle losse attributen die een mens om zich heen verzamelt? De boeken die je al een jaar aan het lezen bent en echt nog gaat uitlezen. De tijdschriften waar je dat ene artikel nog moet uithalen. De losse blaadjes papier waar je die ene, toen zo belangrijke maar inmiddels vergeten boodschap op schreef. De bak met losse dingetjes die je nooit nodig hebt maar ook nooit kwijt raakt omdat ze in ‘de bak liggen’.

Rommelkonten

Toegegeven, ons huishouden is wellicht wat extreem op dit gebied. Ons huishouden bestaat namelijk uit twee mensen die enorme rommelkonten zijn en vier honden die het een zorg zal zijn of de attributen in huis opgeruimd of opgehoopt zijn.

Enthousiast

Desongevraagd wil een van de honden best helpen zoeken als we eens iets kwijt zijn. Bella vindt het een prachtig spel om ons enthousiast te assisteren. Vooral als we gehaast zijn en dat ene tasje, doosje visitekaartjes of de zakelijke telefoon zoeken. Ze loopt dan met een energieke kwispelstaart voor onze voeten te dansen.

“Zal ik helpen?” vraagt ze met haar hele lijf, “Ik kan dat heel goed hoor!”

Helaas, en didactisch zeer onjuist, krijgt ze meestal een geërgerd, “Bella!” toegeworpen. Ze kwispelt alleen maar harder en gaat ons met nog meer verve helpen. Zuchten is uitgevonden voor die momenten.

Knus

Onze kleine dus knusse huiskamer is voorzien van twee benches (een grote en een kleine), drie ligbakken voor de honden, verschillende hondenkleden op de vloer en natuurlijk de altijd gevulde waterbak. Verspreid door de huiskamer, keuken en de tuin liggen de nodige speeltjes. Kauwbotten, ballen, en andere vreemd gevormde maar populaire artikelen waar deze of gene viervoeter graag mee loopt te pronken. Als je lang met honden in huis leeft krijg je een soort zesde zintuig dat detecteert waar de speeltjes liggen en wij breken bijna nooit onze benen over de willekeurig geplaatste boobytraps. Oh, en als extra decoratie is ons huis natuurlijk voorzien van een laag hoogpolig hondenhaar. Wonderlijk genoeg zelfs net na het stofzuigen.

Landelijk

Over dat hondenhaar. In de wat meer landelijke woontijdschriften zie ik wel eens foto’s van een droomwaardige cottage met rieten dakje en een prachtige Engelse tuin eromheen. Natuurlijk hoort bij zo’n huis een hond (of zelfs twee). Steevast gaat het dan om een Jack Russel of een Labrador. Nou weet ik van Jack Russels het een en ander (zie Vuilnisbakkenras), en ook de Labrador is mij niet geheel vreemd. Leg mij dan eens uit hoe op de interieur foto’s in zo’n landelijk woontijdschrift er geen hondenhaar te bekennen is. Ik zweer dat ik in mijn kleren en in de bekleding van de bank nog steeds witte hardnekkige haren van mijn al lang geleden overleden Jack Russel vind. Het beestje zelf had zo zijn eigen willetje (understatement) maar zijn haren gaven eigenwijs een heel nieuwe definitie.

Moedervlek

We leven in een tijd van hoge resolutie fotografie. De gemiddelde telefoon maakt al foto’s waarvan je iedere minuscule moedervlek onbewust begint weg te poetsen voor je beseft dat die toch echt onwrikbaar aan je is verbonden. Hoe is het dan mogelijk dat die huishoudens in die bladen compleet haarloos op de foto komen? Worden die haren weggephotoshopt? Digitaal opgeruimd? Net als al die losse boeken, tijdschriften, en spulletjes die ‘in de bak liggen’?

Idyllisch

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de honden en wij gelukzalig samenleven in de wetenschap dat we allemaal rommelkonten zijn. De interieurfotograaf die bij ons langskomt voor een idyllische foto, breekt vrij on-idyllisch hals, nek en nieren over de makkelijk rollende kauwbotjes en speelballen waar hij of zij het zesde zintuig waarschijnlijk voor ontbeert. Dus wellicht is het maar goed dat ik ons interieur beschrijf in deze column. De redacties van woontijdschriften, mochten ze ooit willen zien hoe een webshop er achter de schermen uitziet, kan ik dan naar dit schrijven verwijzen. Soms zeggen 700 woorden meer dan een plaatje.

Geplaatst op 4 Reacties

Hondenleven: etenstijd

mazzel voerbak kvv vleesMet vier honden is er wel eens ietwat leven in huis. Zeker als elk van de vier honden zijn of haar eigen rugzakje op heeft. En met rugzakje bedoel ik dan een minder leuk verleden. Dat hoort bij het in huis nemen van herplaatsers. Gelukkig is er ook een boel harmonie, dus op een enkele schermutseling na, leven we in een vredig hondenhuis.

Ophef

De meeste ophef ontstaat rond etenstijd. Hondenetenstijd wel te verstaan. Rond het koken van ons eten zitten Mazzel en Bella steevast rustig, binnen een straal van een meter van mij, te wachten op een snackje. Blitzz en Spip weten dat ze geroepen worden als er wat te halen valt. Dit is meestal een stukje wortel of een schijfje banaan.

Maar bij hondenetenstijd is het ieder voor zich. Dan moet het baasje (m/v) in alle toonaarden worden duidelijk gemaakt dat tijd een kostbare factor is. Iedere seconde die er gewacht moet worden is een seconde die besteed had kunnen worden aan schrokken en bakken van de concurrentie uitlikken. Dus of we even op willen schieten. Er is werk aan de winkel!

Koel

Wij voeren onze honden vlees. Dat staat dus in de koelkast. En soms vergeet het baasje (m/v) dat op tijd uit de koeling te halen. Als dat vlees dan in de vier voerbakken belandt, heeft het nog een arctische temperatuur. Dat is niet goed voor hondenmagen en het baasje (m/v) heeft geen zin om dunne poep van straat of uit de tuin te schrapen. Dus moet het hondenvolkje even wachten tot het vlees een beetje op temperatuur is gekomen.

Creperen

Dit zou je chambreren kunnen noemen. Dat geeft een luxe tintje aan de procedure en de honden zouden zich dus in een hoogstaand etablissement kunnen wanen. Helaas zien zij het anders. Chambreren rijmt op creperen en daar heeft het wat hun betreft meer van weg.

Tijdens het vullen van de bakken is het een constante dialoog tussen baasje (m/v) en een van de honden. Daar blijkt dan weer de moeilijk overbrugbare communicatiekloof tussen de homo sapiens en de canis lupus familiaris. Homo sapiens doet zijn of haar best om zo snel mogelijk te werk te gaan, canis lupus familiaris vindt het te lang duren en enige aansporing kan geen kwaad.

Strategie

De aansporing wordt strategisch uitgevoerd, zoals je van een van oorsprong jagend roedeldier mag verwachten. Van links hebben we Bella die o zo aanwezig een constante patrouille uitvoert bij de al vol geschepte bakken. Zij krijgt daarbij vocale aanmoediging van Blitzz, die vanuit de achterhoede opkomend met het geluid van een soort laagfrequente ratelslang zorgt dat er vooral geen berusting ontstaat. De troepen moeten blijven bewegen en gemotiveerd blijven.

GVR

Blittz is de kleinste en bestrijkt het lage frequentiespectrum dus het is logisch dat Mazzel, de GVR van onze roedel, het hoge register bestrijkt. Een soort constante hoge piep met goed bedoelde jammerende boventonen moet de voedselverstrekker aansporen om toch vooral hem niet te vergeten. Dat omdat zijn bak meestal als eerste wordt gevuld, een geheugensteuntje is dan op zijn plaats.

Dickens

Spip, de tengere whippet, houdt zich afzijdig. Maar juist in dat afzijdig houden zit de angel. Het lijdzaam afwachten prikt als een regen spelden in de rug van de kok. Je hoort zijn zuchten niet, overtroeft door de ratel van Blitzz en het jammeren van Mazzel, maar één onverhoedse blik over je schouders en een torenhoog schuldgevoel is je deel. Als je dacht dat Dickens lijdende personages kon neerzetten in zijn romans dan heb je nog nooit in de grote, meelijwekkende ogen van Spip gekeken.

Barrage

Ondanks deze verwarrende barrage van emoties, krijgt het baasje (m/v) het dan toch voor elkaar. De bakken zijn gevuld. In het gunstigste geval was het baasje niet vergeten om het vlees vooraf te chambreren en het eten neemt spoedig een aanvang. Ik zeg eten maar de tijd die je nodig hebt om dat woord uit te spreken is een eeuwigheid vergeleken bij de snelheid waarmee de bakken de status ‘leger dan een zwart gat’ krijgen.

In het onvergeeflijke geval dat het vlees nog even moet rusten om op temperatuur te komen, wordt de activiteit verlegd. Niet langer is het baasje (m/v) de spil van alle aandacht, maar de bakken bij het keukenraam zijn nu de focus. Bella blijft patrouilleren, maar een enkele charge via vuilnisbak naar voerbak is niet uitgesloten. Blitzz besluit dat lijdzaam wachten zoals Spip dat doet misschien wel eens effectief kan zijn en zij gaat in haar bench zitten wachten waarbij haar kopje zielig om het hoekje prijkt. Spip daarentegen trekt de conclusie dat actie geboden is en hij begint rond te lopen waarbij hij ervoor zorgt dat zijn nagels voldoende op de vloer tikken opdat zijn ijsberen niet onopgemerkt blijft.

Standbeeld

En dan is er Mazzel. Hij verandert op slag in een standbeeld. Een standbeeld waarbij de ogen het enige teken van leven zijn. Hij kijkt met een intense blik onafgebroken naar zijn bak. Was de bak niet van zielloos metaal dan sloot ik hypnose niet uit. Ik hou het nu maar op een verwoede poging tot telekinese. Als het echt te lang duurt (meer dan tien seconden bijvoorbeeld) dan wil er wel eens een vluchtige blik richting het baasje (m/v) worden geworpen maar dat slechts in uiterste noodzaak. De bak moet in het oog blijven. Te allen tijde!

Ritueel

Zo gaat het iedere morgen en avond. Etenstijd bij onze roedel. Je zou het een ritueel kunnen noemen. En dat is voor mij geruststellend. Want de mens heeft behoefte aan rituelen. Het geeft vastigheid en een gevoel van geborgenheid. Blijkbaar geldt dat ook voor honden. De mens en de hond. Homo sapiens en canis lupus familiaris. We verstaan elkaar soms niet zo goed maar we begrijpen elkaar prima. Uiteindelijk zijn we allemaal gewoon dieren die graag een hapje samen eten.

Henk.

Hoe gaat het voeren bij jullie in zijn werk? We zijn benieuwd naar jullie rituelen.

Geplaatst op 8 Reacties

Hondenleven: Bella en de bramen

Bella in de tuin onschuldige blik
Ik weet van niks hoor…

Wij hebben een tuin. Dat is natuurlijk geen schokkend begin van een column. Wat wel schokkend is: onze tuin is een waar strijdperk. Het is een perk waarop verschillende partijen elkaar beconcurreren voor de oudste aanleiding voor een conflict: grondgebied.
De drie partijen die meedingen in deze epische twist zijn: Moedertje Natuur; de Vier Ruiters van de tuin-Apocalyps: onze honden; en wij, de menselijke bewoners van dit stukje grondgebied.

Kolonialisatie

Moedertje Natuur doet haar uiterste best om het domein te kolonialiseren door er een grote variëteit aan groen spul op los te laten. Ik heb een wankel verbond gesloten met Moedertje Natuur en help haar in bepaalde delen van het grondgebied. Ik breng verdedigingswerken aan zodat de Vier Ruiters het groen niet kunnen verpulveren onder hun niets ontziende pootjes tijdens hun dolle vijf minuten. Vijf minuten die vaak verdacht veel langer lijken te duren.

Een deel van de tuin hebben de honden in bezit genomen. Daar waar de honden spelen groeit niks meer. Kippen zijn de enige andere dieren die ik vegetatie met meer efficiëntie en grondigheid heb zien reduceren tot stof. Na een speelsessie van de Vier Ruiters liggen de stoffelijke resten van wat ooit planten waren verspreid over een respectabel gebied. Als de stofwolken zijn bezonken, blijft weinig anders over dan een woestijn waar de Sahara jaloers op is.

Nut

Wij mensen proberen met enige doldwaze vasthoudendheid wat nut uit de tuin te halen. We leggen hier en daar een kruiden- of groentezone aan. O wee, het lot van de dwazen. Want zowel Moedertje Natuur met haar bataljons slakken als de Vier Ruiters met hun alles vernietigende speel-stormen maken deze operatie een zware opgave.

Bijzondere struik

Het leek echter alsof evolutie versnelde in tijden van strijd en ophef. In onze tuin was een bijzondere variëteit bramenstruik ontstaan: De Rooddragende Zure Braam. Een struik met een zeer fijngeslepen verdedigingsmechanisme in de vorm van actieve doornen. Deze prikkels weten doelbewust ieder pijnlijk plekje op je lijf feilloos te vinden. Met deze doornen verdedigt de Rooddragende Zure Braam haar bessen met verve.

Ik vind het een mooie plant dus ondanks de zure vruchten laat ik haar bestaan. Moedertje Natuur gebruikt haar natuurlijk als kolonialiserende troepenmacht door uitschieters door de hele tuin op te laten komen, het liefst achter de vijandelijke linies. Maar mijn snoeischaar is alert en grijpt meedogenloos in en de grenzen worden hersteld. Zoals gezegd: ik vind het een mooie plant en ik dacht dat de Rooddragende Zure Braam een goede verdedigingslinie was tegen de Vier Ruiters.

Communicatiestoornis

Helaas, de informatievoorziening vanuit het strijdgebied was niet compleet. Zoals wel vaker in een oorlog: de communicatie tussen mij en mijn onbetrouwbare bondgenoot Moedertje Natuur was onvolledig. De Rooddragende Zure Braam bleek toch een doodordinaire braam te zijn.

Bella

Eén van de Vier Ruiters is Bella, een nietsontziende wervelstorm van onduidelijke komaf. Waarschijnlijk iets met Labrador en spaniël, maar andere invloeden zijn niet uitgesloten. Bella had een manier gevonden om de doornen te ontwijken. Haar strategie briljant want in één klap drie vliegen: Moedertje natuur krijgt geen kans de bramen te rijpen zoals Moedertje Natuur het had bedoeld, de menselijke partij heeft geen rijpe, zoete bramen in de yoghurt dus is verzwakt en minder alert, en Bella zelf heeft een lekkernij die haar moraal een enorme boost geeft. Daarbij legt zij een zo onschuldige en olijke blik aan de dag als zij wordt betrapt, dat wij mensen met geen mogelijkheid een tegenoffensief kunnen beginnen. Zelfs Moedertje Natuur kan een glimlach niet onderdrukken.

Henk.

Zelf ervaring met sympathieke dieven van het hondensoort? We lezen er graag over in de reacties!

Geplaatst op Geef een reactie

Starstruck

Ik weet niet of er een goede Nederlandse vertaling van het woord ‘starstruck’ is. In ieder geval niet in één woord.
“Gefascineerd door of het tonen van een fascinatie voor beroemde mensen” zegt Google translate.
Tja, zo erg is het bij mij gelukkig niet en de star is ook in geen velden of wegen te zien.

En toch kijk ik de hele week al uit naar deze ontmoeting en ben ik ook een beetje nerveus. Want volgens de “Six degrees of separation”, ook al niet fatsoenlijk naar het Nederlands te vertalen, ben ik tijdens mijn afspraak vanmiddag slechts 1 stap verwijderd van een Engelse kunstenares waar ik zelf al jarenlang fan van ben.
Ik heb namelijk een afspraak met de distributeur in Nederland, met de bedoeling om een aantal gave artikelen in de shop op te nemen.

Natuurlijk heb ik al gebrowsed, rondgesnuffeld… dat lukt dan weer wel, in haar catalogus en hele leuke dingen gezien. Te veel leuke dingen gezien dus dat wordt selecteren. Het is dus niet zo zeer de vraag of, maar wat we gaan uitkiezen om ons assortiment mee uit te breiden.

Vanmiddag meer…

Erna

Tja, en dan krijg je soms te maken met onvoorziene omstandigheden waardoor een afspraak wordt afgezegd. Ik, en jullie daarmee ook, moet nog even geduld hebben. Er zal zeker op korte termijn een nieuwe afspraak gepland worden.

Geplaatst op 2 Reacties

De cirkel is rond

Als 17-jarige kreeg ik mijn eerste baantje bij Blokker als verkoopster op koopavond en de zaterdag. Ik leerde de winkel ins en outs van een bevlogen verkoopleider en al snel kreeg ik mijn eigen afdeling die ik mocht bijhouden. Ik genoot van het contact met de klanten, vragen beantwoorden, klantenservice en ‘mijn’ afdeling. Geweldig om rond de feestdagen met collega’s te buffelen om alle cadeautjes in te pakken en rijen klanten te helpen. Later verschoof mijn werk naar de horeca, andere winkels en de zorg. Met altijd maar één drijfveer… werken met mensen.

Werken met mensen in de verkoop heb ik altijd erg leuk gevonden. Of het nu als demonstratrice voor Yakult in een supermarkt was of als deur-aan-deur verkoper van relatiegeschenken met (soms dansende 😉 ) scheermesjes, boeken, pennen of rekenmachines onder de arm.
Ik genoot ervan en de lach op het gezicht en de tevredenheid van mensen is onbetaalbaar.

Mijn hele leven ben ik al een groot dierenliefhebber. En in augustus 2010 kwam Mazzel in mijn leven. Hij heeft voor mij de deuren naar de hondenwereld geopend. Voor hem en dankzij hem ben ik gaan leren over honden om vervolgens mijn werk in de zorg als begeleider van mensen uit kwetsbare groepen te combineren met het werken met honden.

Eind 2016 raakte ik mijn baan in een zorginstelling kwijt en ik wist dat deze deur moest sluiten om nieuwe te openen. Verder als zzp’er in mijn bedrijf Hondadvies om als gedragskundige mensen met hun honden te begeleiden en me verder bekwamen in het coachen van mensen met de inzet van honden.

Dankzij veel contacten met mensen in zorg en welzijn en door me vast te bijten in de bureaucratie van de gemeente om een contract te krijgen zodat ik het coachen via de wmo kon gaan doen kreeg mijn bedrijf vorm. En toen…lag ik op 6 juni 2018 na een val ineens in een sloot met een flinke beenwond en mijn elleboog uit de kom. Een zzp’ers doemscenario.

Wekenlang was ik afhankelijk van de lieve zorgen van mijn man Henk voordat ik langzaamaan zelf weer dingetjes kon doen en dankzij de hulp van een geweldige fysiotherapeut kon ik begin oktober weer zelfstandig met de auto op pad.
Maar dit betekent ook dat ik als zzp’er 4 maanden werkloos thuis zat.

Dit zorgde voor gesprekken en brainstormen met Henk over het hoofd boven water houden, inkomen en hoe gaan we de huur betalen?
Wel had ik nu ineens tijd voor mensen die ik de afgelopen jaren weinig had gezien. Dus die kwamen gezellig op de koffie en verschillende vriendinnen vertelden over hun webshop.
En tja, dat is toch een prachtige manier om vanuit huis te werken en je geld te verdienen.
Het idee voor Hondencadeautjes was geboren.

Een idee bovendien dat volledig aansluit bij plannen en ideeën die Henk en ik toch al hadden.
Wonen en werken op een plek. Onze toekomstdroom is om dit ergens buitenaf te kunnen doen en onze bestaande activiteiten wellicht te gaan combineren met het verhuren van huisjes aan mensen die samen met hun honden op vakantie willen.

Voor nu voelt het alsof ik alweer een stukje van mezelf heb gevonden of misschien hervonden.
In- en verkoop en het contact met klanten vind ik enorm leuk om te doen. Henk zorgt zoals altijd voor de technische en administratieve achterkant van website en -shop. We kunnen hierin geweldig samenwerken.

De cirkel is rond. Terug bij de verkoop waar ik ooit begon.
Op 1 november 2018 hebben we onze webshop https://hondencadeautjes.nl gelanceerd.

Erna